Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

μονόλιθος

23 σχόλια:

  1. Πολύ απλοική εκδοχή,την έποχη όμως που γυρίστηκε
    η ταινία αυτή η αιρετική ματιά ήταν πραγματική
    επανάσταση.Βέβαια το δαρβινικό μοντέλο θεώρησης καλό είναι και χρήσιμο ως επίσημο δόγμα
    της ορθολογικής προσέγγισης. Το κακό με τους "ορθολογιστές" είναι πως με το δόγμα τους ως αγιαστούρα ξορκίζουν και υποβαθμίζουν την όποιαδήποτε άλλη προσέγγιση ως γραφική,ανάγωντας την στην σφαίρα μιας λιακοπούλειας συνομωσιολογίας. Τι να πούμε
    τότε για τον Κλαρκ, μήπως είδατε κανένα βιβλίο του στις τηλεπωλήσεις του Λιακόπουλου?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @to pardalo katsiki

    Φίλτατε

    Η ανάρτηση έχει αισθητικό χαρακτήρα και όχι διδακτικό ή εκπαιδευτικό. Που σημαίνει πως η συγκεκριμένη σκηνή από την ταινία του Κιούμπρικ, δεν αναρτήθηκε εδώ προκειμένου να αποτελέσει μέσο διάδοσης μιας κοσμοθεωρίας ή ενός επιστημονικού μοντέλου εξέλιξης. Αν για παράδειγμα, αναρτούσαμε κάποια προσωπογραφία σχεδιασμένη με κάρβουνο, δε θα σήμαινε πως πιστεύουμε πως οι άνθρωποι είναι μόνο ασπρόμαυροι και φτιαγμένοι μόνο από άνθρακα. Όπως και το ότι αναρτήσαμε σκηνές από την ταινία ‘Το άρωμα’, σε άλλο μας ιστολόγιο, δεν σημαίνει πως επικροτούμε το να σκοτώνουμε παρθένες προκειμένου να συνθέσουμε τις δεκατρείς νότες κάποιου αρώματος (όπως έκανε ο ήρωας της ταινίας).
    Δεν ευθύνονται τέλος οι όποιοι δημιουργοί αισθητικών μορφών για το πώς δύνανται οι θεατές να μην θέλουν να δουν την εμπειρία που τους προσφέρεται, ως αυτό που όντως είναι: ως αισθητική δηλαδή εμπειρία.

    Ο Σοφοκλής δεν έγραψε την Αντιγόνη, επειδή του άρεσε να θάβει ζωντανές παρθένες, μέσα σε μνήματα.

    Τέλος, δεν πουλάμε εδώ κάποιο προϊόν για να αναρωτιέται κανείς αν θα το αγοράσει ή όχι, ούτε καλούμε σε ενστερνισμό των όποιων τρεχουσών θεωριών ή δογμάτων μπορεί να έχει ο καθένας μέσα στο κεφάλι του.

    Σ' ευχαριστούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γιατί, λοιπόν, έγραψε ο Σοφοκλής την Αντιγόνη
    και ο Κλάρκ την Οδύσσεια, υπάρχει αισθητική
    για την αισθητική όπως και τέχνη για την τέχνη?
    Ναι,αν κρίνουμε από το τι χρήμα ξοδεύεται για
    έργα καλλιτεχνών που είναι αμφίβολο εάν θα μπορούσαν να ζωγραφίσουν επαρκώς μία κότα, χωρίς
    να τους πάρουν στο ψιλό για την όποια λεπτεπίλεπτη αισθητική τους.Σημασία λοιπόν έχουν οι αισθητικές παρεμβάσεις στην πραγματικότητα, η πλήρης λοβοτόμηση τους από
    αυτήν και η αισθητική προβολή τους στο απυρόβλητο μίας αισθητικής πληρότητας.
    Τοιουτοτρόπως, τα πάντα μπορούν να ειδωθούν ως τέχνη και κανένας να μην μπορεί να αρθρώσει
    λέξη για την όποια αισθητική επιλογή του καλλιτέχνη, μια και αυτός ασχολείται αποκλειστικά και μόνον με την τεκμηρίωση ενός
    αισθητικού αποτελέσματος, εντελώς αγνώστου για
    τους λιγότερο μυημένους στους αισθητικούς κώδικες και την ευαισθησία του καλλιτέχνη.
    Σας ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συμφωνούμε παρδαλό κατσίκι

    Δεν υπάρχει αισθητική για την αισθητική και τέχνη για την τέχνη. Είναι λογικώς άτοπες.

    Ωστόσο, υπάρχει ελευθερία για την ελευθερία. Διότι ελευθερία για κάτι άλλο εκτός από ελευθερία, δεν θα ήταν ελευθερία.

    Η αισθητική εμπειρία, στην οποία αναφερθήκαμε, δεν αφορά μια ιδιαίτερη θέαση κάποιων μυημένων στις ελίτ αισθητικές μόδες. Ούτε αφορά τους νόμους της αγοράς (στην οποία αγορά, όλα, ακόμα κα το ευχέλαιο, έχουν την ιδιαίτερη και ‘ελεύθερα’ κυμαινόμενη τιμή τους, καθώς θα ξέρεις).

    Αναφερόμαστε στην εμπειρία που είναι από τη φύση της αισθητική, διότι συντίθεται από αισθητικούς και όχι λογικούς όρους.

    Το λευκό, το μαύρο και το κόκκινο, είναι αισθητικοί όροι. Το λευκό, το μαύρο και το κόκκινο το χρησιμοποίησε και ο Χίτλερ. Όποιος χρησιμοποιεί όμως το λευκό, το μαύρο και το κόκκινο, δε σημαίνει πως είναι ναζιστής. Το ότι εκθέτουμε λοιπόν το λευκό, το μαύρο και το κόκκινο, ως θέματα συζήτησης, δεν σημαίνει πως δεσμευόμαστε από κάτι πέραν της αισθητικής επιλογής μας, η οποία δεν είναι ούτε συμβολική, ούτε ιδεολογική ούτε φιλοσοφική. Είναι απλώς, επιλογή χρώματος.

    Αν εκθέσαμε ένα απόσπασμα από ένα φιλμ, όπως αυτό του Κιούμπρικ, και μάλιστα, ασχολίαστο, το κάναμε στοχεύοντας στο να αναπτυχθούν κάποιοι συλλογισμοί, από τους όποιους σχολιαστές, μεταξύ των οπίων και εμείς οι ίδιοι. Το ότι εσύ ανταποκρίθηκες θετικά, για το οποίο και σε ευχαριστούμε, σημαίνει πως αυτό θέλαμε κι εμείς. Να αναπτυχθούν δηλαδή ελεύθερα οι συλλογισμοί σου. Απλώς σου λέμε, πως το γεγονός πως επιλέξαμε αυτή τη σκηνή της ταινίας, δεν σημαίνει πως ενστερνιζόμαστε την όποια ‘επιστημονική’ ή ‘αισθητική’ θέση μπορεί να εξάγει κανείς. Στήσαμε απλώς ένα τοπίο συλλογισμών. Σε αυτό έγκειται η αισθητική φύση της εμπειρίας. Όχι στο ότι συμφωνούμε ή διαφωνούμε περί των όποιων θεωριών.

    Σε ευχαριστούμε για τον ωραίο διάλογο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν ξεκαθαρίσαμε όμως τι είδους σχέση και συλλογισμών εγκαθίσταται μεταξύ πιθηκανθρώπων
    και μονολίθου? Είναι άραγε μία σχέση ελευθέρας
    αναπτύξεως συλλογισμών καλή ώρα σαν και τους
    δικούς μας? Η μία ελευθερία επιλογής ενός γίγνεσθε που τείνει να αναπτύξει και να εγκαταστήσει μία διαφορετική αλλά και ολοκληρωτικά ελεύθερη
    σχέση, καθώς και μία νέα βιωματική προσέγγιση
    του είναι, αλλά και του είμαι?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ποιός είναι άραγε ο πιθηκάνθρωπος και ποιός ο μονόλιθος στην παρούσα στιχομυθία? Είμαστε και
    οι δύο πιθηκάνθρωποι,η είμαστε και οι δύο μονόλιθοι για τους άλλους, αλλά και για τους ίδιους τους εαυτούς μας?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Χίλια συγνώμη, οι τρείς μας ήθελα να πω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Η σχέση «πιθηκάνθρωπος – μονόλιθος» υπερβαίνει τη συμβολική της ερμηνεία η οποία εύλογα οδηγεί σε αναζητήσεις ταυτοποιήσεων, προκειμένου να αναδείξει την αναπόφευκτη ψηλάφηση του μεταφυσικού.

    Περισσότερο βλέπουμε τον μονόλιθο, ως μια προβολή του μεταφυσικού ανθρώπινου ‘πόθου’. Αφού, η παρουσία του μονόλιθου, δεν επηρέασε σε τίποτα τη ζωή των λεοπαρδάλεων και των όρνεων, παρά μόνο, οδήγησε τον άνθρωπο στη διαστημική τεχνολογία.

    Η ευθυγράμμιση των πλανητών, συντάσσεται με τις ευθείες του μονόλιθου στο σημείο φυγής του οπτικού πεδίου του αρχάνθρωπου.

    Αυτό, είναι μια ανθρώπινη παρατήρηση.

    Θα βλέπαμε τον μονόλιθο, ως το ‘μυστήριο’ του νοείν.

    Θα βλέπαμε τον μονόλιθο, ως την αισθητική παράσταση του ερωτήματος: «πώς είναι δυνατή η σκέψη;».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Και όμως η σχέση με τον μονόλιθο αλλά και τον
    άλλο, σχέση η οποία προσφέρεται ως επιλογή ελευθερίας στον πιθηκάνθρωπο και όχι στην λεοπάρδαλη καθιστά την υπέρβαση δυνατή.
    Υπέρβαση προσφοράς, δυνατότητα άλλης σχέσης,
    δυνατότητα διαφορετικής νόησης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Σχέση και συσχετισμός ο δρόμος που οδηγεί στην
    νόηση..............

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Συμφωνούμε απόλυτα μαζί σου, παρδαλό κατσίκι!

    Αρκεί, την έννοια της σχέσης να την εννοούν και να τη βιώνουν αναλόγως και αμοιβαία, τα όποια συμβαλλόμενα πρόσωπα. Τότε μόνο μπορούμε να κάνουμε λόγο για ελευθερία μέσα στη σχέση.
    Η σχέση, για παράδειγμα, ανάμεσα σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, δεν διέπεται από αμοιβαίο και ισόποσο σεβασμό. Δεν διέπεται από ελευθερία.

    Γι’ αυτό και ο όποιος μονόλιθος, αν εμφανίζεται με διάθεση να ευθυγραμμίσει την σκέψη μας και όχι να ευθυγραμμιστεί ελεύθερα, διαδραστικά και δημιουργικά μαζί μας (όπως κι εμείς οφείλουμε να κάνουμε) προκειμένου να προκύψει η ‘σχέση’, μας είναι παντελώς άχρηστος (ή του είμαστε παντελώς άχρηστοι).

    Μας είναι δηλαδή, μη χρηστός!

    Όπως μη χρηστή και δεσποτική, είναι και η όποια τεχνολογία, αν δεν διέπεται από τον αμοιβαίο σεβασμό της ‘σχέσης’.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Μόνο ως αμοιβαία σχέση με το περιβάλλον, μπορούμε για παράδειγμα να 'νοήσουμε' την λεγόμενη 'οικολογική συνείδηση' και τη σχέση τεχνολογίας – οικοσυστήματος.

    Ωστόσο, το πρότυπο της σχέσης που επιδιώκουμε με το περιβάλλον, επειδή είναι ανάλογο του προτύπου της σχέσης που επιδιώκουμε και ανάμεσά μας, ως «ανθρώπινον είδος», έχει οδηγήσει το περιβάλλον, εκεί που το έχει οδηγήσει.

    Τώρα, σαν κλαμένες ζωντοχήρες, παρακαλάμε στα κανάλια, να επιστρέψει και πάλι κοντά μας, η φυσική ισορροπία που έχει φύγει τρέχοντας, και απομακρύνεται όλο και περισσότερο, από τον ‘γάμο’ μας με τη φύση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Οποία ύβρις, να ευθυγραμμιστεί ο μονόλιθος διαδραστικά μαζί μας? Οποία αντίφασις, να ισοπεδωθεί πλήρως στις ανάγκες και στα ορμέφυτα
    πιθηκανθρώπων για να μην μας εξουσιάσει, εμάς
    που είμαστε έτοιμοι να κατασπαράξουμε τον συνπικάνθρωπο μας με την πρώτη ευκαιρία? Δωρεά
    σχέσης κάνει ο μονόλιθος σε ηθικά και νοητικά
    κατώτερους οργανισμούς, ασχέτως εάν τα πιθηκοειδή εκλαμβάνουν την όποια σχέση τους
    με τον μονόλιθο ως σχέση ισότητας και απαιτούν
    ανοήτως μίαν τέτοια σύμπραξη. Ο μονόλιθος είναι σημείο στίξης εμπειριών και ερμηνειών που απορρέουν από οντολογικά κατώτερα όντα.
    Ο μονόλιθος προσφέρει δυνατότητα ελευθερίας
    μέσα από σχέσεις επιβολής του ισχυροτέρου,είτε
    από σχέσεις αμοιβαιότητας κατανόησης και αγάπης. Από αυτές τις δύο δυνατότητες, τα πιθηκοειδή εμμένουν σταθερά στις πρώτες σχέσεις επιβολής,αυτή είναι άλλωστε η ελεύθερη
    επιλογή τους, ευθύνεται μήπως και για αυτό ο μονόλιθος?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Φυσικά και δεν φταίει ο μονόλιθος. Φταίει η ανθρώπινη μονομανία από την οποία ξεπηδούν μύριες μεταφυσικές αυταπάτες γύρω από την αυτο ικανοποίηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Να συμπεράνω λοιπόν πως κατ εσάς οι σχέσεις επιβολής είναι και σχέσεις αυτο-ικανοποίησης
    μεταξύ μίας μερίδος αυτο-ικανοποιουμένων και μίας
    άλλης μερίδος που αυτο-ικανοποιούνται εισπράτοντας ποικιλοτρόπως την αυτο-ικανοποίηση
    των πρώτων

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Αυτοϊκανοποίηση είναι το συναίσθημα της ικανοποίησης που ούτε προσβλέπει ούτε προκύπτει από την ικανοποίηση του Άλλου. Που ο Άλλος, ανεξαρτήτως του τι νιώθει, αντιμετωπίζεται μόνο ως μέσο και ποτέ ως σκοπός. Ο όποιος Άλλος. Ακόμα και το μεταφυσικό και απόλυτο όν.

    Αν τώρα θέλουν κάποιοι να εξουσιάζουν κάποιους άλλους και αυτοί οι άλλοι, προσβλέπουν σε μια ικανοποίηση που να προκύπτει από την αίσθηση ικανοποίησης που νιώθουν οι πρώτοι επειδή εξουσιάζουν τους δεύτερους, τότε μάλλον έχουμε να κάνουμε με μια σαδιστική-μαζοχιστική σχέση (όπως περιγράφεται από τις επιστήμες). Μια τέτοια σχέση μπορεί να είναι θεμιτή, για όσους επιθυμούν να μετέχουν σε αυτήν (αν δεν ενοχλούν τους όποιους γύρω τους, που δεν επιθυμούν να μετέχουν σε τέτοιου είδους σχέσεις), αλλά δεν ανταποκρίνεται στις δικές μας αισθητικές απαιτήσεις (από μια σχέση).

    Η χαρά της σχέσης για εμάς, παρδαλό κατσίκι, έχει να κάνει με την ιερότητα που πηγάζει (από) και αρθρώνει την ελευθερία, ως αμοιβαία και συνειδητή μέριμνα των μετεχόντων να αγαπούν ο ένας τον άλλον, όπως περιγράφεται πως αγάπησε ο Ιησούς τη Μαρία τη Μαγδαληνή, δια της δράσης Του, μέσα στην Καινή Διαθήκη. Και για να το καταλάβουμε αυτό, δεν χρειάζεται να πιστέψουμε πουθενά, παρά μόνο να συνειδητοποιήσουμε με ποιόν ακριβώς τρόπο αρθρώνεται μια τέτοια αγάπη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ελευθερία (το προϊόν της ελεύθερης βούλησης δλδ) σημαίνει, κατά τη γνώμη μας, το να συνειδητοποιούμε από κοινού (και ποτέ μονάχοι μας) την διάσταση μιας δράσης και να τη βιώνουμε ως σχέση. (Χωρίς να σημαίνει πως θεωρούμε τους όποιους μοναχούς, αποκλειστικά ως μόνους…)

    Αν δεν είμαι συνδεδεμένος συνειδητά με την όποια δράση μου, δλδ ελεύθερα και κινούμενος εκ της δικής μου, ελευθέρας βουλήσεως - υπό την έννοια που εκτίθεται η ελεύθερη βούληση στην παραπάνω φράση μας - τότε, σημαίνει πως την ουσία της όποιας δράσης μου, πιστεύω πως την οφείλω, όχι στη δική μου, ελεύθερη βούληση,
    αλλά ως υπακοή. Ως υποταγή.

    Ωστόσο, την οφείλω - κατά τη δική μας, πάντα, βούληση - μόνο ως αμοιβαία σχέση μεταξύ προσώπων, που δεν αυτοϊκανοποιούνται εκατέρωθεν, αλλά που ικανοποιούνται ελεύθερα.

    Από ανθρώπους, που αναγνωρίζουν από κοινού, τα είδωλα ως είδωλα των αντικειμένων τους και τα αντικείμενα ως αντικείμενα των ειδώλων τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Αγαπητοί ανώνυμοι,δεν είπα κάτι διαφορετικό από
    ότι λέτε, μόνο που δεν περιορίζω σημασιολογικά
    την φράση μου όπως εσφαλμένα σας έδωσα να καταλάβετε, σε μία σαδομαζοχιστική σχέση την οποία παρατηρούμε και σχολιάζουμε ως εξωτερικοί
    παρατηρητές που εισπράτουν ποικιλοτρόπως
    την αυτο-ικανοποίηση των μελών της παραπάνω σχέσης, αυτο-ικανοποιούμενοι με το γεγονός της
    μη συμετοχής μας σε μία μη αρμόζουσα στις αισθητικές απαιτήσεις μας κατάσταση. Το είδος
    μας γενικά προερχόμενο από τον ανθρωποπίθηκο
    έχει επιλέξει τις σχέσεις επιβολής από τις οποίες προκύπτει κατά πάσα πιθανότητα και η
    αυτο-ικανοποίηση των μελών της όποιας ιεραρχικής κλίμακας(ικανοποίηση που ως γνωστόν βρίσκεται
    στο κεντρικό νευρικό σύστημα) Δεν υπάρχει δράση για τον αυστραλοπίθηκο που να μην εισπράτεται από το κεντρικό νευρικό σύστημα του ως ευχαρίστηση,αλλά και το αντίθετο ως πόνος. Τοιουτοτρόπως και ο σαδομαζοχισμός για
    τους ανθρωπολόγους, εθνοψυχιάτρους είναι μία
    πτυχή της αυστραλοπιθηκής ιεραρχικής σχέσης
    από την οποία απορρέει άφθονη αυτο-ικανοποίηση. Οι ιεραρχικές σχέσεις εμπεριέχουν αυτήν την προβληματική που υπερκαλύπτεται από τις κοινωνικές ιδεολογίες
    για τις οποίες βέβαια "η ηθική",είναι το ψωμοτύρι. Το ζητούμενο βέβαια, είναι αυτό που
    λέτε,αλλά δυστυχώς όλοι εμείς αγνοούμε πολλές
    φορές και τον ίδιο μας τον εαυτό, πιστεύοντας
    πως οι δράσεις μας είναι ανεξάρτητες από το κεντρικό νευρικό μας σύστημα. Και εδώ ακριβώς
    βρίσκεται και το μεγάλο στοίχημα, θα μπορέσει
    ποτέ ο αυστραλοπίθηκος να ευθυγραμμιστεί με τον μονόλιθο? Και όχι το αντίθετο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Αγαπητέ

    Ούτε εμείς χρησιμοποιήσαμε τον όρο ‘αυτοϊκανοποίηση’ υποτιμητικά, όπως ίσως κακώς αφήσαμε να διαφανεί. Παρά μόνο, ως προσδιοριστικό της μορφής μια δράσης.

    Ως προς το μεγάλο στοίχημα, αν στοιχηματίζαμε, θα στοιχηματίζαμε αναμφίβολα υπέρ του ότι ο αυστραλοπίθηκος δύναται να ευθυγραμμιστεί με τον μονόλιθο.

    Επί παραδείγματι, τούτος εδώ ο διάλογος δεν μπορεί παρά να εκληφθεί ως μία προσπάθεια να ευθυγραμμιστούμε με έναν ανάλογο μονόλιθο, μιας και θεωρούμε ότι ουδείς από εμάς κραδαίνει το κόκαλο, στην προσπάθειά του να αποδείξει ότι υφίσταται και υπερισχύει έναντι των υπολοίπων.

    Και πέρα από αυτόν εδώ τον διάλογο, είμαστε βέβαιοι ότι μπορεί κανείς να βρει αμέτρητες διαπιστεύσεις ουσιαστικών ευθυγραμμίσεων, σε πλείστα μνημεία του ανθρώπινου πολιτισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Αγαπητοί ανώνυμοι ο μονόλιθος δεν αποτελεί μνημείο του ανθρώπινου πολιτισμού, είναι μία
    εξωγήινη παρέμβαση, διαβάστε σας παρακαλώ τον
    Κλαρκ αλλά προς θεού, μην τον συγχέετε με τον
    Λιακόπουλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Αγαπητοί ανώνυμοι, κανένα ανθρώπινο μνημείο
    και ανθρώπινο πλαίσιο δεν αποτελεί υπέρβαση
    των ιεραρχικών δομών, που καθορίζουν το κάδρο
    λειτουργίας του ανθρωπίνου εγκεφάλου. Η συμμόρφωση μας σε κανόνες συνυπάρξεως είναι το
    κόκαλο που κραδαίνει για μας η ζωώδης αναγκαιότητα υπάρξεως ιεραρχιών και που δυστυχώς
    είμαστε όλοι εμείς είτε το θέλουμε, είτε δεν το
    θέλουμε. Η υπέρβαση, ευθυγράμμιση συνίσταται στην δημιουργία ενός εντελώς καινούργιου ανθρώπινου τύπου,ικανού να φτάσει στα άστρα
    με ένα καινούργιο σώμα, αλλά και μία εντελώς
    διαφορετική νόηση.
    Σας ευχαριστώ πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Ποικιλόχρωμε Αμνέ,

    Έχουμε διαβάσει το έργο του Α. Κλάρκ και είμαστε ενήμεροι περί της εξωγήινης - δραματουργικής - φύσης του μονόλιθου.

    Ωστόσο, εξωγήινος, κοσμικός άνεμος, πνέει και διαπνέει τα πάντα και ας μην είναι αισθητός όπως ο δραματουργικός μονόλιθος του βιβλίου ή της ταινίας.

    Θεωρούμε πως δυνάμεθα να επιτύχουμε την υπέρβαση, μέσω της τέχνης και της φιλοσοφίας (ως προϊόντα της ελεύθερης βούλησης) όταν αυτές ( η τέχνη και η φιλοσοφία) αποτελούν δομικά στοιχεία του τοπίου της ελεύθερης συμβίωσης.

    Συμφωνούμε στα περί ενός εξελιγμένου ανθρώπινου τύπου, με καινούργιο σώμα και καινούργια νόηση.

    Μήπως εξάλλου και η φιλοσοφία, μαζί με την τέχνη, δεν δύνανται να έχουν ως κοινή αποστολή την διερεύνηση της εξελικτικής αυτής επιλογής;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Τελευταία έχω την τάση να προσβλέπω στην ανεκτίμητη "διάνοια" των όρνεων και των λεοπαρδάλεων παρά στην έλλογη διάνοια των ατόμων της κοινωνίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή