Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Transit of Venus


First (?) observation of the transit of Venus, by William Crabtree in 1639

*

*

5 σχόλια:

  1. To "first observation" μοιάζει αρκετά γελοίο αν συλλογιστούμε τις δυνατότητες του μηχανισμού των Αντικυθήρων (κατ'εμέ, σύλληψη του Απολλώνιου του Περγέα και του Ιππάρχου...)

    Συγχρόνως, φανερώνει και την έπαρση του ανθρώπου της εποχής από την Αναγέννηση μέχρι σήμερα (βλ. σωματίδιο Χιγκς...), όπου η τεχνολογία αναλογεί στο Εγώ που συλλαμβάνει υποκριτικά τον Κόσμο, χωρίς να υπάρχει καμία ουσιαστική σχέση με τον άνθρωπο και τη φύση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ για την παρατήρηση. Δεν γνωρίζω σχετικά (παρ’ όλο που το πατρικό μου σπίτι κτίστηκε από τον παππού μου στην οδό Ιππάρχου, του Δήμου Αθηναίων, το 1920). Βρήκα ενδιαφέρουσα την εικόνα σε συνδυασμό με το βίντεο και την αναδημοσίευσα με τη λεζάντα που ήδη είχε. Μετά το σχόλιό σας θα μπορούσα να την τροποποιήσω ως «Οbservation of the transit of Venus, by William Crabtree in 1639», αλλά έτσι δεν θα είχε νόημα ο σχολιασμός σας. Οπότε το αφήνω ως έχει, προσθέτοντας απλώς ένα ερωτηματικό στο …first!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. «…η τεχνολογία αναλογεί στο Εγώ που συλλαμβάνει υποκριτικά τον Κόσμο, χωρίς να υπάρχει καμία ουσιαστική σχέση με τον άνθρωπο και τη φύση...»

    Στο Εγώ που αναφέρεστε, όπως το κατανοώ, ενδέχεται ν’ αναλογούν τα πάντα και όχι μόνο η τεχνολογία. Τα πάντα, όχι με δική τους υπαιτιότητα, μια και ένα οποιοδήποτε έργο, επιστημονικό, φιλοσοφικό, ποιητικό, ακόμα και αν διαπραγματευόταν την «ουσιαστική σχέση με τον άνθρωπο και τη φύση», θα μπορούσε κάλλιστα να «νομίζει ότι τη διαπραγματεύεται» αλλά και σε κάθε περίπτωση, είτε τη διαπραγματεύεται «όντως» είτε όχι, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από το οποιοδήποτε Εγώ (συλλογικό ή μη) στην προσπάθειά του να συλλάβει υποκριτικά τον Κόσμο. Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως είναι και τόσο ευδιάκριτες οι μεταφυσικές διαφορές του Εγώ από το ανθρώπινο και φυσικό Είναι. Ενδεχομένως να μην είναι καν αποδεκτοί τέτοιοι όροι σε πολλές περιπτώσεις/κώδικες/γλώσσες/τρόπους ζωής κλπ. ή να νοούνται με εντελώς διαφορετικούς τρόπους.

    (Κάποιοι ας πούμε, διαβάζοντας την ιστορία του Σωκράτη, την ερμηνεύουν ως ότι αν υπάρχουν άδικοι νόμοι, οφείλουμε να τους υπακούμε. Άλλοι, κοιτώντας έναν ζωγραφικό πίνακα αναλογίζονται αν ταιριάζει κάτω από το κλιματιστικό του σαλονιού, δίπλα στην plasma. Άλλοι, βλέποντας τον Παρθενώνα των Αθηνών, εμπνέονται και φτιάχνουν το γκαράζ τους με γύψινα κολωνάκια και αέτωμα που επάνω του έχει τον σταυρό και την ελληνική σημαία, ενώ όταν ανοίγει η πόρτα του γκαράζ ακούγεται το τραγούδι της Ελλάδας που κέρδισε τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον ή ο Νταλάρας. Ενδεχομένως και το σωματίδιο Higgs, ν’ αποτελεί για πολλούς την απόδειξη πως ο Άγιος Νεκτάριος ήταν τελικά από τα Σούρμενα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η αλήθεια είναι ότι σήμερα πολλές λέξεις/έννοιες έχουν απομακρυνθεί από την αρχική τους σημασία, όπως πχ αυτή της σχετικότητας: η σύγχρονη φιλοσοφία ή ο Einstein έχουν απομακρυνθεί από τον γνήσιο "πατέρα" της, τον υπέροχο Ζήνωνα της Ελέας.

    Η κατοπινή σχετικότητα καταμερίζει, δέχεται την ύπαρξη πολλών διαφορετικών σημασιών που νοηματοδοτούνται από το εκάστοτε υποκείμενο.
    Η αρχαία, αυτό που λέει η ρίζα της λέξης: σχέση μεταξύ των μερών του σύμπαντος κόσμου...

    Η εικόνα της ανάρτησης είναι όμορφη, παραστατική και εκφραστική: το γιορταστικό ξέσπασμα του homo universalis (που τώρα γίνεται το μέτρο του κόσμου), καθώς έχει απομακρυνθεί από τα ασφυκτικά πλαίσια του "μεσαιωνικού" Κόσμου -ας πούμε από την "υποταγή στο ιερό" - και μπορεί ελεύθερα να ανακαλύψει τα θαυμάσια του σύμπαντος κρατώντας επιλεκτικά από τις αρχαίες ιδέες εκείνη του κλασικού.

    Δυστυχώς αυτό το "ξέσπασμα", στην πρωτόλεια μορφή του (τη λέω αναγέννηση και στην ιστορία της τέχνης, φιλοσοφίας κλπ έχουμε πολλές τέτοιες αναγεννήσεις) πάντα κρατάει λίγο και διαφέρει ποιοτικά.
    Συνήθως το άτομο ταχύτατα οικειοποιείται τα πάντα ως προέκταση του εαυτού του, χάριν της εξουσίας, που λέγαμε στο άλλο σας blog.

    Γιατί η εξουσία δεν έχει να κάνει φυσικά μόνο με την ταξική
    συνείδηση, πρωταρχικά ξεκινά από μέσα μας, από το εγώ που επαναστατεί από την αρχική ενότητα, είναι παθοτική κατάσταση και κύρια ένδειξη της πτώσης, όπως την εκφράζουν αρχαίοι και μεσαιωνικοί μύθοι και αλληγορίες.

    Το ζήτημα, νομίζω, δεν είναι να τα λέμε όλα αυτά συντηρώντας την πόλωσή μας σε διανοητικές ή μυστικιστικές σέκτες/πολιτικές ιδεολογίες/θρησκείες-αθεϊσμούς-μηδενισμούς κλπ που υπαγορεύουν και την ανάλογη στάση ζωής.

    Η επίγνωση (της διαλεκτικής) των μερών της ανθρώπινης ψυχής στο πλαίσιο της ολότητας, η αναγνώριση των αδυναμιών, λαθών, η παραίτηση από τη συνήθη αυτοδικαίωση και την απαξίωση του άλλου που είναι διαφορετικός, η μέσα από αυτό το συνδετικό πρίσμα μελέτη της ιστορίας, της τέχνης, των διαφόρων επιστημών και της φιλοσοφίας, αλλά και η αποδοχή της τραγικότητας και του απόλυτου κενού, της αδυναμίας, της απώλειας και του θανάτου...

    η ματαίωση των παθοτικών στοιχείων του χαρακτήρα μας για χάρη της αγάπης...

    μας φέρνουν πιο κοντά σε μια κοινωνία προσώπων και στο να πετύχουμε αληθινές κοινωνικές επαναστάσεις...

    Μόνο με μια τέτοια πρόθεση, θα μπορούσα να χαρώ για το ερωτηματικό και να σας ευχαριστήσω με την καρδιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μπορούμε να επινοούμε και να αναπτύσσουμε τους δικούς μας,
    ανθρώπινους διαλόγους

    κι ας είναι ο διάλογός μας η σιωπή.

    Μακριά από εμάς το κυνήγι του εαυτού ή του άλλου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή